دلهای بیقرار

دیروز را دانسته آمدیم

امروز ندانسته عاشقیم

و فردا روز را ... ای رند مانده بر دو راهی دریا و دایره

خدا را چه دیده ای !

(به چه کسی مربوط!)

می روم کتابی بخوانم ،هر چه که باشد .

می روم از میان همه نامها

چیزی،چراغی،چیزی شبیه چراغی بیابم .

هی میرسم کنار ستاره و باز مقصدم جای دیگری ست .

باید به گونه يی از کف هفت دریا و دایره بگذرم

که جای پای مرا توفان و پرگار نبیند،

زور که نیست ،نمی خواهم این صفوف ساکت و مغموم

حروف ساده مرا دریابند ، آینه لو می رود، ستاره لو می رود،

نرگس و هوای ساعت سه،

سرود مخفی ماه لو می رود .

هی می رسم کنار دانستگی

اما باز ندانسته عاشقم!

می روم کتابی برای گریز از گمان گریه بخوانم ،

می روم از میان تمام رؤیاها

رازی،آوازی،رازی شبیه آوازی شبیه اوازی بیابم .

هی می رسم کنار خویش و باز سایه سار صدای تو جای دیگریست .

زور که نیست ، کوتاه بیا دل نامسلمان منِِ خراب !

پنهانگریز قید و قاعده را اختیاری از آبروی آینه نیست،

ترا نیز به انعقاد هر آری بی دلیل عادت نداده اند !