چرا وقتي كه آدم تنها مي شه
غم و غصه اش قد يه دنيا مي شه
ميره يه گوشه اي پنهون مي شينه
اون جا رو مثل يه زندون مي بينه
غم تنهايي اسيرت مي كنه
تا بخواي بجنبي پيرت مي كنه
وقتي كه تنها ميشم اشك تو چشام پر ميزنه
غم مياد يواش يواش خونه دل در ميزنه
ياد اون شبها مي افتم زير مهتاب بهار
توي جنگل لب چشمه منو يار
حیف لحظه های خوبی که برای تو گذاشتم حیف غصه ای که خوردم چون ازت خبر نداشتم
حیف اون روزها که کلی ناز چشماتو کشیدم حیف شوقی که تو گفتی داری اما من ندیدم
حیف حرفای قشنگی که برای تو نوشتم حیف رویاهام که واسه تو از قشنگیاش گذشتم
حیف شبها که نشستم با خیالت زیر مهتاب حیف وقت های که تلف شد واسه دیدن تو،تو خواب
حیف باوفایی من حیف عشق و اعتمادم حیف اون بوسه هایی که توی ماشین به تو دادم
حیف اشکهایی که ریختم وسه تو دم سپیده حیف احساس و خیالم ، حیف اون عشق و عقیده
حیف قلبم که یه روزی دادمش دستت امانت حیف اعتماد اون روز حیف واژه خیانت
حیف اون کسی که دایم عاشقم بود توی رویا حیف تو از راه رسیدی اونو دادمش به دریا
حیف چشم هایی که گفتم به تو با لبهای خندون حیف آرزوی دیدار با تو بودن زیر بارون
آتش عشق اگر در دل من خانه نداشت عمر بی حاصل من این همه افسانه نداشت
شرمنده ام زبان دلم وانمي شود
احساس لال من به تو گويانمي شود
شرمنده ام اي واژه هاي ناب ناب
گويا براي قلم واژه پيدا نمي شود
با اينکه سبز است سينه بهار
اما براي قلم دل شکوفا نميشود
ديريست اسير بازي عشقيم
اين است که عاشقي معنا نمي شود
ده گل برايت ميفرستم آخرين
آخرين گل را مصنوعي ميفرستم
پس تا پژمرده شدن آخرين گل
دوست دارم
زیبارویان جهان رحم ندارد دلشان
باید از جان گذرد هر که شود عاشقشان
روز اول که سرشتند ز گل پیکرشان
تکه سنگی بود اندر دلشان همان شد گلشان
با تشکر از آقا مصطفی
وقتي از اشك از چشمانم مي ريزد تو را در اشكهايم ميبينم
زود اشكهايم را پاك ميكنم تا كسي تو را نبيند
عشق يعني
كوچك كردن دنيا به اندازه يك نفر
و بزرگ كردن يك نفر به اندازه دنيا
وقتي دستات تو دستمه
يه بوسه از تو بستمه
بلا نبينه چشمات
چشات تموم هستمه
مردم هر چي ميخوان بزار بگن
من عاشقتم دوست دارمت
ميون خونه دلم فقط تو رو ميزارمت
مهديه....
توي سرماي زمستون يه كبوتر روي ايوون
خيس شده پرهاي نازش ديگه بالهاش نداره جون
پس به آسمون نگاه كرد ديگه چشماش شده خسته
آخه اون خبر نداره خودشم بارشو بسته
يه دلش پر اضطرابه يه دلش پر از اميده
توي آسمون آبي اون هنوز جفتي نديده
دلشو زده به دريا بره دنبالش به هر جا
اما افسوس يه شكارچي نشسته پشت درختها
تا بلند ميشه از ايوون ميريزه روي زمين خون
تا ميريزه رو زمين خون ميشينه جفتش رو ايوون
هر جمعه دارم من با خودم ميگم كه امروز تو مياي
اما وقتي كه ديگه غروب ميشه دلم ميدونه نمياي
هر غروبه جمعه من با يه سبد گلهاي پرپر
ميشينم منتظرت تا تو بيايي از سفر
همه هستي قلبم تو دو حرف خلاصه ميشه
عشق تو
بودن با تو
دو نياز زندگيشه
تو همون حس غريبي كه هميشه با مني
تو بهونه هر عاشق واسه زنده بودني
تو اميد انتظاري واسه دلهاي نااميد
مثله ديدن ستاره تو شبهاي ناپديد
چه غريبونه گذشتن جمعه هاي سوت و كور
هنوز اما نرسيدي اي تجلي ظهور
با توام با تو كه گفتي تكيه گاه عاشقايي
ميدونم يه دنيا نوري ساده اي بي انتهايي
مثل لالايي بارون تو كوير بي صدايي
تو خود عشقي ميدونم ناجي فاصله هايي
عمريه دلم گرفته گله دارم از جدايي
غايب هميشه حاضر تو كجايي
تو كجايي
آری آغاز، دوست داشتن است
گرچه پایان کار نا پیداست
من به پایان دگر نیندیشم
که همین دوست داشتن زیباست
همه روز درغروب دلتنگی ام نام تو را زمزمه می کنم با تو غروب برایم پر معنی است.
معنی زندگی در عشق ،صفا و صمیمیت ، معرفت ، تو تنها ستاره شبهای بی قرارم هستی تو اولین و آخرین
هستی ، زیبا ترین و بهترین صدای گرمت دل آسمان را می شکافد ، ابر را پاره می کند و دلم را تصلی می بخشد .
به رنگینی گلها و به سر خی غروب و به قشنگی دریا صمیمانه " دوست دارم "
مطمين باش برو
ضربه ات کاری بود
دل من سخت شکست
و تو چه زشت به من و سادگی ام خندیدی
به من و قلبی پاک
که خیالم می گفت :
(( تا ابد مال منی))
عاشق نبودي تو من عاشقت بودم
در قبله گاه عشق بودي تو معبودم
آرام و آسوده در خواب خوش بودي
يك لحظه من بي تو هرگز نياسودم
من با نفسهايم نام تو را خواندم
كاش اي هوس بازم با تو نمي ماندم
اي دل تنها چيه چشم انتظاري
راحت يه لحظه يه دم آروم نداري
مثل زمستون تو حسرت بهاري
باز عشقت خيمه زد رو خونم
باز يادت آتيش زد به آشيونم
باز بي تو بايد تنها بمونم
بيا سكوت لبهات هنوز حرمت خونست
پرنده دل من هنوز بي آشيونست
بيا پر از اميد هنوز اين دل خسته
هنوز پلكهاي چشمام پاي عشقت نشسته
تقديم به بهترينم
روزي كه مي گفتي من با تو ميمانم
روزي كه دانستي من بي تو ميميرم
روزي كه با عشقت بستي به زنجيرم
بازنده من بودم اين بوده تقديرم
خوش باوري بودم پيش نگاه تو
هردم ز چشمانت خواندم كلامي نو
خونه قلب من مال توست
چشم من هميشه دنبال توست
از تو خوندن پايان نداره
دور از تو موندن امكان نداره
بي تو دردم درمان نداره
دور از تو موندن امكان نداره
اي جان من جانان من
هم درد و هم درمان من
كاش مي شد عشق را تكثير كرد
يا دل ديوانه را زنجير كرد
كاش مي شد با دو بال آرزو
آسمان سينه را تسخير كرد
كاش مي شد در باغ سبز ديده ها
حسرت آلاله را تعبير كرد
چو مرغی از سر بامم پریدی
به صحراها و دریاها رسیدی
چو یادت کردم و آهی کشیدم
شدی اشک و به مژگانم چکیدی
جون عمت نامردی نکن نظر بده دیگه 
نميداني چه با ما ميكني تو
كجا در شهر پيدا ميكني تو
